در بهار امسال، بسیاری از شهرهای ایران میزبان پروانه‌های زیبایی بودند که گویا ارمغان باران‌های کم‌نظیر اولین روزهای سال است. به این بهانه می‌خواهیم کتابی پر از پروانه‌های رنگارنگ را معرفی کنیم.

امیلی و گل‌های پرنده‌ی بِن داستان لطیفی است که «پذیرش سوگ» را به کودکان می‌آموزد. شخصیت اصلی داستان، امیلی، دختری هفت‌ساله است که با برادر و همبازی سه‌ـ‌چهار ساله‌اش، بِن، حسابی رفیق است؛ پسرک عاشق پروانه‌هاست و آنها را «گل‌های پرنده» می‌نامد. امیلی و بِن روزها را به بازی و دویدن میان گل‌ها و پروانه‌ها می‌گذرانند، و شب‌ها با هم نقاشی‌هایی می‌کشند پُر از رنگین‌کمان و گل و پروانه، اما شادی و آرامش خانواده دیری نمی‌پاید؛ برادر کوچک به بیماری سختی مبتلاست که روز به روز شدیدتر می‌شود و به مرگ می‌انجامد. امیلی، وقتی پدر و مادرش با چشم‌های گریان خبر مرگ بن را به او می‌دهند، مبهوت و غمگین، فریاد می‌زند و پرخاش می‌کند؛ به‌جای نقاشی‌های رنگارنگش، ابرهای تیره و خانه‌های تاریک‌ و دلگیر می‌کشد، اما پدر و مادرش به او کمک می‌کنند تا مرگ را بفهمد و با آن کنار بیاید.

امیلی و گل‌های پرنده‌ی بِن به کودکانِ پیش‌دبستانی و دبستانی‌ای که از دست دادنِ عزیزان را تجربه کرده‌اند یاد می‌دهد که با کارهایی مثل حرف زدن از احساساتشان با بزرگترها، بودن در کنار پدر و مادر، برگشتن به جمع دوستان، و البته یادآوری خاطره‌های خوش، می‌شود زندگی را از سر گرفت. تصویرگر کتاب، ماریا بوگارد، هم با ترکیب رنگ‌های ملایم و خطوط ساده سیاه‌وسفید در نقاشی‌ها، بر جذابیت و تأثیر کتاب اضافه کرده است.

نویسنده داستان، دکتر ایگنر مایر، روان‌شناس بالینی است و چند صفحه‌ هم برای پدرها و مادرهایی نوشته است که یکی از کودکانشان را از دست داده‌اند؛ دردِ آن‌ کودکِ دیگر را به والدین ‌فهمانده و راه‌ درمانش را هم نشان داده است.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود