علاوه بر لابی بزرگش که پر است از آدم‌های ریز و درشت با ملیت‌های مختلف، حیاط هم غلغله است. غلغله‌ی آدم‌هایی که هر کدام از جایی و نژادی هستند، می‌خندند و سرخوش‌اند و گوش سپرده‌اند به نوای موسیقی و چشم دوخته‌اند به دیوارهای نقاشی شده و گرافیتی‌های زیبا. اینجا درست شبیه سالن اجلاس سالیانه سازمان ملل متحد است. با این تفاوت که نه کسی می‌خواهد بحران برمه و یمن را حل کند، نه کسی دغدغه تحریم دارد، و نه کسی می‌خواهد جنایت‌هایش را توجیه کند….
سیاست جایش را به آرامش داده و لبخند زبان مشترک همه‌ی آدم‌هاست. اینجا دندان‌ها برای فشار‌آوردن بر خرخره‌ی کسی ماموریتی ندارند. ماموریتشان این است که بیرون بیفتند و سفیدی‌شان را در این شامگاه پاییزی نیمه نوامبر به رخ بکشند.

سفرنامه های منصور ضابطیان در این سال‌ها خوانندگان ثابت و هواداران خودش را دارد . او حدود ۱۰ سال پیش نگارش سفرنامه‌هایش را با سفرنامه‌ی مارک‌و پلو آغاز کرد و روایتی از سفرهایش به کشورهای مختلف را در اختیار مخاطبین قرار داد. انتشار سفرنامه‌های مختلف او از سوی نشر مثلث، باعث شده است خوانندگان پی‌گیر آثار او شوند و در انتظار سفرنامه‌های جدیدش باشند.شش سفرنامه‌ی قبلی او  مارک ‌و پلو، مارک دوپلو،برگ اضافی، چای نعنا، سباستین، موآ  هستند. بی زمستان سفرنامه‌ی جدید این نویسنده، خاطرات سفر او به تاجیکستان ، آذربایجان و گرجستان است . شاید شما نیز با خواندن این سفرنامه به علاقه‌مندان آثار ضابطیان ملحق شوید و در انتظار سفرنامه‌ی بعدی او بمانید!

ضابطیان درباره‌ی کتاب هایش این چنین می‌گوید:

از کتاب اولم “مارک و پلو” به بعد یعنی از “مارک دو پلو”، سفرهایم به طور مشخص برای نگارش کتاب انجام می‌شد و گزارش سفرها دیگر برای مطبوعات نبود. این کار به بخشی از زندگی من بدل شده و سفر می‌روم که کتاب بنویسم و واقعا خیلی راضی هستم. انگار یک عده‌ای در طول سال منتظر هستند یک نفر به جای آن‌ها به مسافرت برود و چیزهایی را ببیند و برای‌شان بنویسد. من هم به عنوان وظیفه اجتماعی خودم، این کار را انجام می‌دهم و خیلی خوشحالم که این اتفاق افتاده است. با این کار اعتماد به نفس سفر رفتن را برای بخشی از جامعه ایجاد کرده‌ام و همچنین سفر برای خودم به کاری لذت‌بخش و سرگرم کننده تبدیل شده است.

منصور ضابطیان روزنامه‌نگار، کارگردان، مجری رادیو و تلویزیون، پادکست ساز، سفرنامه نویس و تهیه‌کننده ایرانی است. ضابطیان در سال ۱۳۶۹ کاردانی رشته علوم آزمایشگاهی را در دانشگاه علوم پزشکی گیلان به پایان رساند و پس از چند سال رشته تحصیلی خود را تغییر داد و رشته سینما را در دانشگاه ادامه داد. منصور ضابطیان مدتی مدرس دوره‌های آزاد آموزش گویندگی و اجرا در دانشکده خبر نیز بود. او کار حرفه‌ای را با روزنامه‌نگاری شروع کرد و مصاحبه‌ها و گزارش‌های مختلفی برای مجلات و روزنامه‌های حیات نو، چلچراغ، گزارش فیلم و کلک می‌نوشت. در سال ۱۳۷۸ کار در تلویزیون را آغاز کرد. «سبد»، «مردم ایران سلام»، «جغرافیای فریاد»، «فرش واژه»، «نقره»، «رادیو هفت» و «صدبرگ» از معروف‌ترین کارهای او در تلویزیون است. ضابطیان دو سال پی در پی جایزه قلم بلورین بهترین گفتگوی سال و یک سال هم جایزه قلم بلورین بهترین گزارش سال را در جشنواره مطبوعات کسب کرده‌است.

home_book_bio1

فروشگاه اینترنتی ۳۰بوک

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود