میگل آنخل آستوریاس (۱۹ اکتبر ۱۸۹۹ – ۹ ژوئن ۱۹۷۴) شاعر و نویسندۀ گواتمالائی از بزرگترین نویسندگان آمریکای جنوبی و برندۀ نوبل ادبیات به سال ۱۹۶۷ بود. او نقش تعیین کننده‌ای در تثبیت جایگاه آمریکای لاتین در جهان ادبیات داشت. او از سبک نوینی استفاده می‌کرد که بعدها با آثار مارکز زیر عنوان رئالیسم جادویی بیشتر شناخته شد. او از آداب و رسوم مردم کشورش در متن داستان‌هایش استفاده می‌کرد.

آستوریاس تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتۀ حقوق به پایان رساند و در سال ۱۹۲۳ با پایان نامۀ دکتری با عنوان «مشکل اجتماعی سرخپوستان» فارغ التحصیل شد.

او اولین کتاب «افسانه‌های گواتمالا» را در ۱۹۳۰ منتشر کرد که در بدو چاپ تبدیل به یکی از آثار بدیع آمریکای لاتین شد. پس از آن در سال ۱۹۴۴ رمان دوم و مشهور خود «آقای رئیس جمهور» را نوشت که از انتشارش در گواتمالا جلوگیری شد و باعث شد تا او بیشتر سال‌های زندگیش را در تبعید در آمریکای جنوبی یا اروپا سپری کند. او در این کتاب به بررسی پایه‌های دیکتاتوری استرادا کابررا، رئیس جمهور مستبد و بیرحم گواتمالا و تاثیر حکمرانی او بر جامعه پرداخته بود. این رمان در باقی کشورها بسیار فروش کرد و در سال ۱۹۵۲ جایزۀ بهترین رمان خارجی را در فرانسه دریافت کرد.

او در سال ۱۹۴۹ رمان «مردان ذرت» را نوشت که گرچه توسط منتقدین شاهکار او محسوب می‌شود اما در بین عموم کمتر شناخته شده است. او در این کتاب از افسانه‌ها‌ی مایاها که در ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد در گواتمالا می‌زیستند، استفاده کرده است. او در این کتاب دانش گستردۀ خود در مورد عقاید مایاها را با آراء سیاسی خود درآمیخت.

رمان «باد سهمگین» (۱۹۵۰) در کنار «پاپ سبز» (۱۹۵۴)، و «چشمِ انتظارِ در خاک رفتگان» (۱۹۶۰) به «سه گانۀ موز» مشهورند که آستوریاس در آنها به موضوع استثمار بومیان در مزارع موز پرداخته است. این سه گانه برایش جایزه‌ی صلح لنین را به ارمغان داشت و باعث شد تا این نویسنده در غرب و شرق شناخته شود.

آستوریاس سرانجام در ۹ ژوئن ۱۹۷۴ در ۷۵ سالگی در مادرید، اسپانیا از دنیا رفت.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود