شوپنهاور (دیدیه رمون)

آرتور شوپنهاور متفکري منزوي است . فلسفه او نوعي فلسفه انزواست که حاصل تماس شخصي و نزديک با آثار گذشته است . او آثار فيلسوفان را به زبان خودشان بي‌واسطة مترجم ، شارح و مفسر مي‌خواند . شوپنهاور خود را در بند آنچه هر يک از آنها مي‌گويند ، روايت مي‌کنند يا مي‌انديشند نگه نمي‌دارد . او که ادبيات و فلسفه را کاملاً مي‌شناسد ، مي‌خواهد تفاسير دانشگاهي را به کلي ناديده بگيرد . شوپنهاور که شخصي بدگمان است ، تنها نگاه خاص خود و داوري خويش را قبول دارد . او در بسط و پروراندن فلسفه‌اش بر اين باور نبود که پاسخ دادن به انتظارات ، پرسش‌ها و هيجاناتي که به شکل لحظه‌اي سايه‌گستر مي‌شوند کاري ثمربخش باشد . او از همان ايام جواني بي‌درنگ نسبت به خوش‌بيني به ميراث رسيده از روحيه عصر روشنگري ابراز انزجار مي‌کند . به نظر شوپنهاور ، شدن تاريخي ، خود چيزي نيست جز بازنمودي همواره يکسان و غم‌انگيز از ارادة زيستن ، اراده‌اي که خود ، بيگانه با هرگونه آيندگي ، ناتوان از شدن است.