مورچه‌هایی که پدرم را خوردند

"مورچه‌هايي که پدرم را خوردند" شامل 9 داستان کوتاه از آخرين کارهاي علي قانع است که مضامين گوناگوني را در بر دارد. درون‌ماية اغلب داستان‌ها به مسائل جاري و دغدغه‌هايي که بيش‌تر آدم‌ها، کم و بيش با آن درگيرند ـ به ويژه تنهايي انسان معاصر ـ مي‌پردازد. "48 ساعت هواي عاشقي" و "گوزن‌ها" نگاهي گذرا به پديده مهاجرت و تقابل نسل گذشته و نسل کنوني و کنکاش‌هاي حاشيه‌اي آن دارد. "جان شيشه‌اي" و "بلوغ" به نوعي جنگ و تبعات و پيامدهاي زشت و زيباي آن را مرور مي‌کند. "قدغن"، "فقط مريضي مادر" و "مورچه‌هايي که پدرم را خودند" داستان آدم‌هاي عصر ماشين و فاصله گرفتن تدريجي آن‌ها از عواطف و اصل زندگي است و اينکه چطور همه چيز رنگ مي‌بازد و محو مي‌شود. "آرامش خانوادگي" و "پنج روايت از قتل پروين" جريان عقيم ماندن و آرزوهاي نارس انساني تنهاست و هجوم اوهام پريشاني که احاطهاش کرده‌اند که مي‌تواند در همسايگي هر کس و حتي خود ما باشد. نويسنده کتاب، اولين مجموعه‌اش را در سال 82 با نام "وسوسه‌هاي ارديبهشت" منتشر کرد که در همان سال نامزد کتاب سال وزارت ارشاد شد. ضمناً سه داستان از او جزو داستان‌هاي انتخابي سايت سخن بود که در سه دوره کتاب‌هاي بزرگداشت صادق هدايت در سال‌هاي 81، 82 و 83 به چاپ رسيد.