پساسیاست، نظریه و روش

در زمانه‌اي که در آن زندگي مي‌کنيم دانش سياسي در معرض بحران‌هاي شالوده‌شکن فراوان قرار گرفته است. زيرا، از يک سو، دوران نظريه‌ها و گفتمان‌هاي سياسي‌اي که تأکيد خود را صرفاً بر «صاحبان ابزارهاي توليد» و «شيوه‌هاي توليد» استوار کرده و روابط قدرت را حافظ منافع آنان مي‌دانند، گذشته است و اکنون به روزگاري رسيده‌ايم که در آن «شيوه‌هاي عرضه» بر شيوه‌هاي توليد ارجحيت يافته‌اند، و به اين ترتيب، چنگ‌اندازي به «دارايي گفتماني» يا «ثروت‌هاي مفهومي» جايگزين توجه به ثروت‌هاي مادي يا حکومتي محض شده‌اند، و از سوي ديگر، «اغلب افراد ميل رسيدن به يک نظام متحدِ دانش و نظريه واحد در علوم اجتماعي را منتفي دانسته‌اند و تلاش مدرنيستي براي حفظ محتوا و روش توليد دانش به سود کوششي پسامدرن براي يافتن راه‌هاي کسب دانش که اين‌جا و آن‌جا به کار آيند، کنار گذاشته شده است».