خطاب به پروانه‌ها

نشر مرکز منتشر کرد:
رضا براهني خطاب به پروانه ها را، که گزينه اي است از شعرهاي 69 تا اوايل 73ي او، مهم ترين مجموعه ي شعر خود مي داند. حرکت از شعر تک وزني به سوي اوزان مرکب و ترکيبي و شعر چندصدايي، رهايي تدريجي از استبداد نحوي زبان و حرکت به سوي آفريدن همه ي ارکان زبان در يک شعر- با نتي که نه عروض کلاسيک و نيمايي، بلکه ذهن خواننده بايد براي شعر پيدا کند، آزاد کردن شعر از قيد تصوير، مفهوم، احساس و وزن خارج از ساختار شعر و ارجاع ناپذير کردن شعر به اجزاي بيرون از شعر، به صورتي که شعر موضوع اصلي خود، يعني زبان و زبانيت خود را، به رخ بکشد، از ويژگي هاي اساسي تعداد زيادي از شعرهاي اين کتاب است.
در مقاله ي نظري ضميمه کتاب، چرا من ديگر شاعر نيمايي نيستم، براهني ضمن برشمردن تضادهاي حاکم بر نظريه پردازي نيما و شاملو و شعرهاي اينان، در برابر نظريه و شعرهاي آنان و آراي شاعران ديگر و شعرهاشان، نظريه ي جديدي را مطرح مي کند که به زعم او، شعر فارسي با تکيه بر آن، مي تواند خود را از بن بست شعر کهن و شعر نيمايي و شعر سپيد نجات دهد. شايد اين نظريه بحث انگيزترين حرف براهني در شعر فارسي باشد.
فروشگاه اينترنتي 30بوک