خانم فلانی

ترسم این است بروی مرا فراموش کنی

من آن صخره‌ام که از موج سیلی می‎خورم قسمت این است گناه نیست آب را

باز مثل هر شب دل می‌کند هوایش را دیده می‌پوشاند دوباره خطایش را خوشبحال آنکس که در جنگل موهای او گم می‌کند تمام انگشت‌هایش را نه ساقی نیاز به شراب تو نیست، مست می‌شود هر کس که ببیند چشم‌هایش را دوست می‌دارمش به دوش هم می‌کشم جز غم خود درد و رنج‌‌هایش را دنیای من اگر دلت شکست شرمنده‌ام با جان خود می‌پردازم بهایش را