سطرها در تاریکی جا عوض میکنند

با چشم هاي زرد
پاييز در ايوان خانه نشسته بود
و من پرندگاني پير فکر مي کردم
که ديگر هيچ کوچي
از مرگ دورشان نخواهد کرد
به اينکه
تنها چند پله ايم
در فاصله ي دو پاگرد
و نبض دستهايم
تيک تاک بمبي ست
که زمان انفجارش را پنهان کرده اند
...
پاييز در ايوان خانه نشسته است
و من به دستهاي خک فکر مي کنم
که حتي اگر تمام جنازه ها را بپوشاند
موهاي تو چون گندم زاري
از لاي انگشت هايش بيرون مي زند.