پل ریکور و هرمنوتیک روایی (مقدمه‌ای بر طرح هرمنوتیکی انتقادی)

انتشارات نگارستان انديشه منتشر کرد:
پل ریکور، زاده ۱۹۱۳ در والانس فرانسه، همچون غالب فلاسفه قاره ای هم عصر خود، تحت تأثیر سپهر فلسفی زمانه خود، یعنی هوسرل، هایدگر، یاسپرس و بیش از همه مارسل بود. تحت تأثیر مارسل بود که مفاهیم آزادی، تناهی و امید در فلسفه ریکور نقشی محوری یافت؛ هرچند ریکور به روش و الگویی منضبط تر و دقیق تر از خود مارسل برای رسیدن به این اهداف معتقد بود. این الگوی منضبط همان پدیدارشناسی هوسرل بود که پایبندی به آن، ریکور را حتی از هایدگر و گادامر نیز متمایز کرد. اخذ کرسی تاریخ فلسفه دانشگاه استراسبورگ در سال ۱۹۴۸ و نیز اخذ کرسی فلسفه عمومی دانشگاه سوربن در سال ۱۹۵۷ در شکل گیری آثار او از سه گانه «فلسفه اراده» تا فروید و فلسفه جستاری درباره تأویل (که سرآغاز شکل گیری هرمنوتیک انتقادی اوست) در تدوین و تکامل فلسفی ریکور بیش از هر چیز اهمیت داشت. پذیرش پست ریاست در دانشگاه نانتر در سال ۱۹۶۶ و مهاجرت تقریباً اجباری به دانشگاه شیکاگو پس از حوادث سال ۱۹۷۰ مسیر فلسفی ریکور را در پل زدن بین فلسفه تحلیلی و قاره ای شکل داد. دو کتاب تعارض تأويل ها، قاعده استعاره و مقالات پرشمار دیگر حاصل همین سال های پر ماجرای او بود. پس از بازگشت به فرانسه، ریکور طرحی از هرمنوتیک فلسفی بر پایه نظریه روایت در انداخت که می توان آن را هرمنوتیک روایی خواند. این طرح به عنوان پخته ترین صورت هرمنوتیک ریکور موضوع اصلی این کتاب، برپایه صورت بندی های پیشین آن است.
کتاب حاضر دو هدف عمده برای خود در نظر گرفته است: نخست معرفی هرمنوتیک ریکور، به ویژه نسخه تکمیل یافته آن، یعنی هرمنوتیک روایی؛ و دوم نشان دادن ابعاد انتقادی این هرمنوتیک در مقایسه با هرمنوتیک فلسفی گادامر.
فروشگاه اینترنتی 30بوک