یک شب دیگر هم بمان سیلویا

سي‌ويک‌سال عمر کردم. خودم خواستم نوع مرگم را انتخاب کنم. ممکنه خوشبخت نباشم، اما راضي‌ام. هميشه حرفا و قصه‌هاي ديگرون رو نقل کردم، حالا مي‌خوام يه نفرم قصه‌ي منو تعريف کنه. ما خوشبخت بوديم. بغل‌بغل گل نرگس از باغچه‌ي کليسا مي‌چيديم تا به بقال محل بفروشيم. من به‌دنيا اومدم، شعر گفتم، «تِد هيوز» رو ديدم، عاشقش شدم و باهاش زندگي کردم. ديگه بيش‌تر از اين چي مي‌خوام؟ يه آدم بيش‌تر از اين چي ميخواد؟ خدايا بهت احتياج دارم، به عشقت، به گرمات، به کلمه‌ت، يه چيزي بگو خدا، يه چيزي بگو...