آشنایان غریب

انتشارات معین منتشر کرد:
وقتی از تاریخ پزشکی ایران حرف می‌زنیم، اغلب ذهنمان می‌رود به داروها و پزشکان نامدار. اما در میان اسناد قدیمی، چیزهایی پیدا می‌کنیم که غافلگیرمان می‌کند. در روزگاری که در بسیاری از نقاط جهان، بیماران روانی با برچسب جنون طرد می‌شدند یا در بدترین شرایط به بند کشیده می‌شدند، سرزمین ما روایتی دیگر رقم زده بود. نگاه ایرانیان به سلامت روان، بسیار انسانی‌تر و پیچیده‌تر از آن چیزی بوده که معمولا تصور می‌کنیم.

متن پیش رو نمونه‌ای روشن از همین رویکرد در ایران است:

“در داخل ایران و در نواحی شرقی، بیمارستان ها و مراکز درمانی معتبری در شهرهای خوارزم، ری، شیراز٫ اصفهان و یزد دایر بوده و گزارش هایی در دست است که در این بیمارستان ها و برخی مراکز دیگر بخش ویژه ی بیماران روانی برپا بوده است؛ به عنوان نمونه، در دارالشفای یزد که در سال ۶۶۶ق دایر بوده است، بخش مربوط به بیماران روانی وجود داشته و هرساله اموالی وقف بیماران روانی در اختیار آن بیمارستان قرار داده میشده است. در این بیمارستان ها روش های درمانی مختلفی به کار میرفته که بستگی به شدت و ضعف بیماری متفاوت بوده است.
از نگهداری بیمار در محیط آرام با آب و هوای مناسب گرفته تا تجویز دارو و نیز درمان هایی شبیه به ماساژ با روغن های خوش بو در نظر گرفته میشده است. به نقل از تاریخ وصاف، در جوار بیمارستان «مظفری» شیراز، باغ و بستان برای تلطیف روحیه ی بیماران روانی ساخته شده بود و در بیمارستان «قلاوون منصوری» برای بیماران مبتلا به بی خوابی موسیقی نواخته میشد؛ چنان که در وقف نامه ی بیمارستان بغداد از محلی به نام «ضربات» یاد شده که محل سکونت نوازندگان بوده است .... این شواهد میتواند به عنوان سند و شاهدی دیگر برای نظریه ی طرح شده در این نوشتار به شمار آید که رویکرد پزشکی ایرانی به بیماران روانی رویکردی مشفقانه و مبتنی بر درمان بوده است.”
فروشگاه اینترنتی 30بوک