فلسفه ائر

اگر عارف بگويد واقعياتي را فهميده ولي نمي‌تواند آن‌ها را بيان کند بي‌فايده است. چراکه مي‌دانيم اگر او واقعاً چيزي مي‌دانست، قادر به بيان آن مي‌بود. يعني قادر مي‌بود به هر نحوي که شده نشان دهد چه‌گونه اصالت کشف او را با روش تجربي مي‌توان تعيين کرد. همين واقعيت که شخص عارف نمي‌تواند آن‌چه «مي‌داند» را عيان سازد... نشان مي‌دهد که حالت شهود عرفاني او را نمي‌توان حقيقتاً حالتي شناختي دانست. از اين‌رو عارف در شرح و بيان بصيرت‌هايي که دارد اطلاعي در خصوص عالم خارج به ما نمي‌دهد.