دوشنبه اگزیستانسیال

انتشارات ثالث منتشر کرد:
پیش از آن‌که ژان پل سارتر، آلبر کامو و سیمون دو بووار «اگزیستانسیالیسم» را در فرانسۀ پس از اشغال گسترش دهند، یک «تفکر اگزیستانسیال» وحشی‌‌تر و غریب‌‌تری وجود داشت که نویسندگان و فیلسوفانی همچون لف شستوف، نیکالای بردیایف و بنژامن فوندان نمایندۀ آن بودند.
از این میان سازش‌ ناپذیرترین، جدلی‌‌‌ترین و تغزلی‌‌ترین اندیشه از آنِ فوندان بود. فوندان با نوشتن در فرانسۀ دهۀ 1930، در معرض تهدید توأمانِ جنگ و فاشیسم که در افق نمایان می‌‌شدند، شورمندانه به مسائل سیاسی و فلسفی زمانۀ خود پرداخت. نزد او اضطراب، نومیدی و امر ابزورد کلیشه‌‌هایی اگزیستانسیالیستی نبودند، بلکه مسائل حیاتی‌‌ای بودند که کل هستی‌‌اش را درگیر می‌‌کردند. در گفت‌و‌گو با دیگر متفکران اگزیستانسیال (سارتر، کامو، هایدگر و یاسپرس) و سوررئالیسم و مارکسیسم، فوندان فلسفه‌‌ای خلق کرد که تراژدیِ وجودِ فردی را در مرکز خود داشت. او در‌ عین‌حال که تیزبینانه از ستم سرمایه‌‌داری آگاه بود، اعتقاد داشت یک نظام اجتماعی عادلانه‌‌تر فرد را از بار متافیزیکیِ مرگی ناگزیر، گذشته‌‌ای لاعلاج، یا محدودیت‌‌هایی که قوانین سخت جبرگراییِ علمی بر آرزوهای انسان تحمیل کرده‌‌اند نخواهد رهاند.
فوندان با تکیه بر کی‌یرکگور، نیچه و داستایفسکی، در تقابل با پذیرش امور آنچنان که هستند، طغیان علیه مرگ و ضرورت را موعظه می‌کرد. «یادداشت دکتر بروس باو به مناسبت انتشار ترجمۀ فارسی کتاب دوشنبۀ اگزیستانسیال»
فروشگاه اینترنتی 30بوک