انتشارات آرما منتشر کرد:
مجموعه آمارها و شواهد نشان میدهند که در ایران، پس از جنگ و بهویژه از میانه دهه ۱۳۷۰، مناسک شیعی وارد دوره جدیدی از حیات خود شده است؛ دورهای که ویژگی برجسته آن، رشد و توسعه کمی این مناسک و همچنین تغییرات کیفی گسترده در فرمی و محتوای آنها است.
در مقایسه با ادوار تاریخی پیشین، میتوان به جرأت گفت که هیچگاه تعدد مناسک مذهبی و تکثر و پراکندگی فضاها و اماکن مناسکی مانند این مقطع خاص نبوده است. تقویم مناسکی شیعیان در هیچ برههای از تاریخ چنین فربه و متورم نشده بود.
متولیان رسمی دین و بسیاری از متدینین معمولاً رشد مناسک را معادل رشد دین و دینداری در جامعه میپندارند و افزایش اقبال تودهای به برخی مناسک و اجتماعات جمعی مذهبی را به حساب افزایش گرایش مردم به دین (تشیع) میگذارند. اما به نظر میرسد که ماجرا پیچیدهتر از این باشد، چراکه تورم مناسک در این مقطع، منحصر به مناسک مذهبی نبوده و در دیگر آیینها و مناسک نیز بهطور گستردهای مشاهده شده است.
سوال اصلی این است که توسعه و تغییرات گسترده مناسک در ایران معاصر چه زمینهها و دلالتهایی دارد؟ و چه عواملی موجب شدهاند که جامعه ایرانی مستعد چنین شرایطی باشد و اینگونه مناسکیترین مقطع از حیات اجتماعی خود را تجربه کند؟
کتاب حاضر درصدد پاسخ به این پرسشها است.
فروشگاه اینترنتی 30بوک
شاید بپسندید
از این نویسنده
