تشریفات روشنفکری

روی میز نسخه ای از روزنامه فیگارو به چشم می خورد.سه نفر از دوستانش و یا در واقع هم فکرانش در کافه حضور داشتند.دو مرد نسبتا جوان که یکیشان با قدی کمتر از یک متر و هفتاد سانتی متر و نسبتا تپل که لقب سارق ادبی را یدک می کشید چون در نوجوانیش به خاطر علاقه اش به ویکتور هوگو سعی در دزدیدن قلمدان از خانه موزه ی ویکتورهوگو را داشته که البته موفق نشده بود.دومی مردی که علیرغم جوان بودنش به خاطر مطالعه زیاد عینکی ته استکانی بر چشم داشت و با سبیلی شبیه به سبیل نیچه که بسیار هم به آن می نازید و به همین دلیل در جمع های خودمانی نیچه صدایش می کردندکه البته از همه دنیای نیچه فقط بیتی از شعری که نیچه در رثای حافظ شاعر ایرانی سروده بود از حفظ بود میخانه ای که تو برای خویش پی افکنده ایفراخ تر از هرخانه ای است.جهان از سرکشیدن می ای که در اندرون آن می ریزیناتوان است .درانتهای میز و کنار پنجره دختری زیبا و ترکه ای با لب های قیطانی و موهای مشکی و صورتی استخوانی که در نگاه اول شبیه دزیره کلاری بود نشسته بود که عصر همان روز برای شرکت در این جمع دوستانه از مارسی به پاریس آمده بود.ذوق چشم هایش به هنگام دیدن مرد نشان از این می داد که شاید مرد برای او چیزی فراتر از یک دوست لااقل در گذشته های دور باشد.