یادداشت های خانه بی روح

انتشارات ثالث منتشر کرد:
در سرزمین‌های دوردست سیبری، میان استپ‌ها، کوه‌ها و جنگل‌های صعب‌العبور، گاه‌وبیگاه شهرهای کوچکی با هزار تا دو هزار نفر جمعیت به چشم می‌خورند؛ شهرهای چوبی و ساده‌ای که تنها دو کلیسا دارند: یکی در داخل شهر و دیگری در گورستان. این شهرها بیش از آنکه به شهرهای واقعی شباهت داشته باشند، یادآور قصبه‌های آباد حومه مسکو هستند.
با این حال، معمولاً از نظر تشکیلات اداری کمبودی ندارند و به اندازه کافی از رؤسای پلیس بخش، نمایندگان شورای شهر و دیگر مأموران و مقامات رده‌پایین برخوردارند. در سیبری، با وجود سرمای جان‌فرسا، خدمات نظامی و اداری با جدیت و نشاط دنبال می‌شود. مردم زندگی ساده‌ای دارند و از جلوه‌های روشنفکری و لیبرال‌مآبی دور مانده‌اند. قوانین و سنت‌های کهن نیز همچنان استوار و پابرجا هستند و طی قرن‌ها تقدس یافته‌اند.
صاحب‌منصبان و مأموران دولت، که در عمل نقش اشراف و اعیان سیبری را ایفا می‌کنند، یا از بومیان ریشه‌دار این سرزمین‌اند، یا کسانی هستند که با انگیزه بهره‌مندی از معافیت‌های مالیاتی، حقوق و مزایای قابل‌توجه و حق مأموریت‌های فراوان، از روسیه ــ به‌ویژه از پایتخت‌ها ــ راهی این مناطق شده‌اند؛ افرادی که با آرزوهای بزرگ و امید به آینده‌ای درخشان، زندگی در این سرزمین دورافتاده را برگزیده‌اند.

فروشگاه اینترنتی 30بوک