نقاشی ایرانی

انتشارات آبان منتشر کرد:
از قرن هفتم هجری قمری بسیاری از کتاب ها مصور می شده اند. مسلماً در ابتدا این تصاویر مکمل متن بوده اند و از ظرافت نیز بی بهره. به همین جهت نگاره ها به مثابۀ یک مکمل برای متن به شمار می آمده اند. با وجود این، حامیان این دسته از فعالیت ها خیلی زود متوجه موضوعی شدند که از ابتدا برای نگارگران آشکار بود: لذت رویت تصویر، صرف نظر از مصور ساختن داستانی که در صحنۀ مقابل آن قرار دارد، امری کاملاً جدا از خواندن کتاب است. برخلاف دیوارنگاره ها یا نقاشی های بزرگی که پرده خوان ها از آن سود می جستند، پیوستگی داستان های مصور ایرانی در یک دیوان تجربۀ متفاوتی بود. در این حالت تنها یک یا حداکثر دو نفر قادر بودند که به راحتی به صفحات و تصاویر بنگرند. زمانی که طراحی و نقاشی تک چهره متداول شد، هنرمندان این آثار را در اندازه های متعارفی کار کردند تا امکان قرار دادن آنها در یک مرتقع فراهم شود. تداوم تولید آثار طراحی و نقاشی ایرانی در قطع کوچک تا سده بیستم گواه این نکته است که هنرمندان ایرانی توانسته اند سلیقه و معیارهایی اتخاذ کنند که تا این میزان به مذاق هوادارانشان خوش بیاید.
فروشگاه اینترنتی 30بوک