آدم های زندگی قبلی

انتشارات چشمه منتشر کرد:
بعضی وقت‌ها در حال نوشتن غافل‌گیرش می‌کردم. باز هم نامه می‌نوشت. چرا و به چه کسی، نمی‌دانستم.
«چرا تایپ نمی‌کنی؟ حالا دیگه هیشکی با مداد و خودکار نمی‌نویسه.»
جواب نمی‌داد. حس بدی داشتم. نوشته‌هایش را می‌گذاشت توی کشو کمد. قفلش درست‌وحسابی بود. مثل قفل کشو میزش نبود که راحت شکسته می‌شد. دلیل دیگری هم داشتم که هیچ‌وقت نزدیک کشوش نمی‌شدم: می‌ترسیدم چیزی در نامه‌ها پیدا کنم که دوست نداشتم.
فروشگاه اینترنتی 30بوک