ابرسواران مه رکاب

انتشارات مولی منتشر کرد:
تاکنون در نمایش‌های سنتی ایرانی، از نقش‌پوشی بسیار سخن گفته شده است؛ و به دلیل محدودیت‌های حضور زنان در نملیش‌های مختلف یا عدم امکان حضور مردان در نمایشواره‌های زنانه، همواره از نقش‌پوش (زن به جای مرد یا مرد به جای زن) استفاده می‌شده است. در تعزیه، نمایش تخت حوضی و یا برخی از بازی‌های نمایشی، نقش‌پوشی فراوان به چشم می‌خورد که خود ریشه در محدودیت‌های فرهنگی داشته است...
تجسم عناصر طبیعی و زمانی که هنوز نیامده، به ویژه در باران‌خواهی‌ها در سراسر ایران به چشم می‌خورد و می‌توان واژه زمان‌پوشی یا گفتگوی غیر مستقیم با طبیعت را برای آن به کار برد.مثلا در مراسم و آیین باران‌خواهی، گروه نقش‌پوشان می‌‌کوشند خدای باران یا نبرد تیشتر و اپوش را فراخوانند و توجه نیروهای زایا را به خود جلب کنند، یا او را سر رحم و بخشش آورند و قهر و خشمش را فرو نشانند، یا در نبرد با تیرگی‌ها به گونه‌ای نمادین یاری‌اش رسانند. در اینجا نقش‌پوشان، قربانی، فدیه یا هدیه‌ای برای ایزد باروری در نظر می‌گیرند تا مهر و توجه او را بار دیگر به این مکان و زمام بازگردانند تا زمین تشنه و خشک بار دیگر زندگی‌آفرین و بارور شود.
همین نگرش را در آیین عروسی چشمه یا قنات منطق کویری می‌بینیم که در آن برای پرآب شدن چشمه یا قنات، عروسی نمادین را به عقدش درمی‌آورند...
فروشگاه اینترنتی 30بوک