

اندر احوال بخیلان
انتشارات مولی منتشر کرد:
...ابوسعید خادمِ خود را از بیرون ریختنِ خاکروبه منع میکرد و میفرمود خاکروبه مستاجران را نیز گرد آرد و به آن بیفزاید! باری، چون به قدر کومهای جمع میشد، خادم را مینشاند تا آن همه الک کُند. اگر در آنها خردهدرهمی یا گوشوارهای یا چیزی از این دست مییافت که معلوم بود چه میکرد! اگر پشم مییافت هم جمع میکرد و به پالاندوزان میفروخت. تکهپارههای لباس را به چینیفروشان و سمساران میداد، و پوست انار را به رنگرزان و دباغان، و شیشهها را به شیشهگران. هستههای خرما را به خرمافروشان، هستههای هلو را به باغداران، و میخها و تکههای آهن را به آهنگران، و بشقاب و طَبقی اگر مییافت به سفالگران و کاغذ را طرّازان و تکههای چوب را به زینسازان. خردهاستخوانها را هم به عنوان هیزم استعمال میکرد و اگر تکهآجری بود برای تعمیر اجاق کنار میگذاشت. تکهسنگها را هم میفرمود تا لای جرز دیوار بگذارند و عمارت محکم کنند. و مابقی هرچه سنگریزه در الک مانده بود، در تنور میریخت. تکههای قیر را هم به قیرفروشان میفروخت. عاقبت جز خاک خالص بر جای نمیماند، که آن را هم گِل میکرد و خشت میساخت و میفروخت. البته برای این کار آب نمیآورد، بلکه از اهل خانه میخواست بر آن غسل کنند یا وضو گیرند! بدین ترتیب خاک را گِل میکرد و خشت میزد و میگفت: هر که چو من طریق صرفهجویی نداند، هیچ در کَفَش نماند!
فروشگاه اینترنتی 30بوک
شاید بپسندید














از این مترجم















































