او رفت

سه ماه است که کلاريس توي خيابان زندگي مي‌کند. در پاريس پرسه مي‌زند و بيرون مي‌خوابد و از رفتن به خانه‌اش که کاشانه‌ي کوچکي است در خيابان مزير، امتناع مي‌کند. اما به‌راستي از چه فرار مي‌کند؟ از دوران کودکي حمايت‌شده بين شبانه‌روزي‌اي در سوئيس و خانه‌اي در کنار درياچه‌ي ژنو؟ از خانواده‌اي متحد که در آنْ همه‌چيز صاف و بي‌مسئله به‌نظر مي‌آيد؟ او از پدر پيري که در ابراز نگراني ناشي است و خاصه از مادري که ناتواني‌اش در متأثرشدن غم‌انگيز است، روي مي‌گرداند. آنگاه است که يادگيري تدريجي و دشوار عشق مادري آغاز مي‌شود. اين رمان از روابط يک مادر و دخترش سخن مي‌گويد آن‌گاه که عشق ناگفته است و حرکات قبل از آغاز شدن سنگوار مي‌شوند.