جوئل و ایتن کوئن

برادران کوئن طوري فيلم مي‌سازند که ديگران براي بچه‌ها هولاهوپ مي‌سازند. دست‌کم خود آن‌ها اين‌طور مي‌گويند. و سرشان برود درباره سبک و شيوه‌شان حرف نمي‌زنند. اين کارشان مثل نامه‌ايست که ادگار آلن پو در ميان ديگر نامه‌هاي روي ميزش پنهان مي‌کند ـ امري ساده در ميان امور آشکار و بديهي که دقيقاً به همين دليل موجب جست‌وجويي پيچيده مي‌شود. مصاحبه‌ها و کنفرانس‌هاي مطبوعاتي کوئن‌ها پُرند از سرنخ‌هاي غلط و قلابي و شوخي‌هاي کمابيش نامفهوم، و يک کتابخانه را مي‌توان با کتاب‌هايي که ادعا مي‌کنند نخوانده‌اند پر کرد (کوئن‌ها دوست ندارند ردّي از خود برجا بگذارند). به قول خودشان، فيلم‌هايشان چيزي نيستند جز وسيله سرگرمي و تفريح‌‌شان، اما مگر نظام‌هاي فلسفي و زيبايي‌شناسانه جز اين بوده‌اند؟ مثلاً مسيحيت يا مارکسيسم يا پوئن‌تيليسم، و همين نقد فيلم خودمان.