صداهای سوخته

پدر هميشه مي‌گفتند «تو پدرسوخته صدات خيلي ظريفه». ظريف نمي‌گفتند. نرم شايد يا همان ظريف بود انگار. مي‌گفتند صداي من مثل فرشته‌هاست. مي‌گفتند تا مي‌تواني کم حرف بزن. من اين‌قدر کم حرف زده‌ام که هميشه به‌خصوص شب‌ها اين ترس به جانم مي‌افتد که آخرش روزي صدايم را گُم خواهم کرد. بعضي وقت‌ها، احمقانه است، دستم را جلوِ دهنم مي‌گيرم و صدايي از دهانم خارج مي‌کنم. حرف نيست. کلمه نيست. همين‌که تارهاي صوتي کار کند خيالم راحت مي‌شود. من آن روز هم گفتم که از لال‌شدن نمي‌ترسم. آدم لال صدايش را گُم نکرده. او حرف مي‌زند، گيرم مخاطبش فقط خودش باشد. اما آدمي که صدايش را گُم کرده باشد، مثل مرده‌اي‌ست که رفته باشد خواب‌گردي شبانه.