ماهی بزرگ

درآميختن امر دنيوي و امر اسطوره‌اي، و موشكافي در رابطه پدر ـ پسر، وجوه اصلي و برجسته رمان ماهي بزرگ هستند. پدر در حال مرگ است و پسر، كه از او شنيده به ياد آوردن ماجراهاي هر كس او را ناميرا مي‌سازد، با روايت داستان‌هاي او مي‌خواهد به نوعي او را زنده نگه دارد. پدر از ديد او گونه‌اي چهره اساطيري است، هر چند در سال‌هاي بزرگ‌شدنش اغلب پدر غايب بوده، و حتي در بستر مرگ از پاسخ پرسش‌هاي او با توسل به قصه‌ها و لطيفه‌هاي پي در پي طفره مي‌رود. اما در خلال همين قصه‌ها و لطيفه‌ها است كه پسر او را، و وجوه افسانه‌مانند شخصيت اين ‹‹ ماهي بزرگ›› را، سرانجام مي‌شناسد.