نغمه‌سرای دوره‌گرد

نغمه‌سراي دوره‌گرد، اپراي نوآورِ وِردي با تنش‌هاي فراواني روبه‌رو شد. از طرفي او نمي‌خواست طرفداران وفادار و پروپاقرصش را از دست بدهد و از طرفي ديگر نوآوري و نوبه‌نوشدن را براي رشد اپرا لازم مي‌دانست. اين آهنگساز مشهور و پرطرفدار و محبوب ايتاليايي بر سر دوراهي قرارگرفته بود و مي‌دانست که ايتاليايي‌هاي موسيقي‌پرستِ سنتيِ قرن نوزدهم، روي چندان خوشي به نوگرايي نشان نمي‌دهند. به ياد داشته باشيم که برليوز (Belioz)، ليست (List) و واگنر (Wagner) ـ نوگرايان بنام آن زمان ـ با سخت‌کوشي حرف خود را در اروپا به کرسي نشاندند.وردي، با ترفندي زيرکانه اپراي نغمه‌سراي دوره‌گرد را ساخت. جنبه‌هاي ملودرام سنتي را در نظر گرفت و براي لحظات هذيان و ازخودبي‌خودشدن‌هاي قهرمانان داستان، از قدرت‌هاي تصويري و گره‌افکني تئاتري کامارونه (Camarone) استفاده کرد و از نردبان بلند قله‌ي حماسه بالا رفت و به عميق‌ترين لايه‌هاي وجدان راه پيدا کرد. و با گستاخي سدهاي دست‌وپاگير را شکست و اپراي نغمه‌سراي دوره‌گرد را با موفقيتي باورنکردني بر روي صحنه برد.