زبانشناسی ایرانی
انتشارات مرکز منتشر کرد:
زبانشناسي دانش شناخت و بررسي زبان به روش علمي است. زبانشناسي را ميتوان علم توصيف زبان دانست. در زبانشناسي زبان از دو جهت بررسي ميشود. از يکسو زبان به عنوان قوه نطق، يعني همان ويژگي خاصي که فصل مميز انسان از حيوان است مورد مطالعه قرار ميگيرد و قوانين ناظر بر آن بررسي ميشود. از سوي ديگر به بررسي همه زبانها و از جمله زبان مادري پرداخته ميشود. با توجه به ماهيت زبان که وسيله برقراري ارتباط در جوامع بشري است و با درنظرداشتن اين نکته که جوامع بشري هيچ گاه ثابت نيستند و دائماً دستخوش تغييرها و تحولات هستند، ميتوان دريافت که زبان هم به دليل سرشت اجتماعي خود پيوسته متناسب با تغييرات و تحولات اجتماع در حال تغيير و تحول است. البته تحولات زباني بر اساس قانونهاي ويژهاي صورت ميگيرد که شناخت آن تحولات براساس اين قوانين نيز در محدوده کار زبانشناسي است.[2]
آثار بسياري در اين حوزه تدوين شده است. يکي از کتابها که جزء آثار مرجع در اين حيطه محسوب است تاريخ زبانشناسي اثر روبينز آر. اچ. است که سهم جهان اسلام از اين کتاب 500 صفحهاي تنها چهار صفحه است. همين موضوع نيز باعث پيدايش فکر نگارش کتابي دربار? تاريخ زبانشناسي در جهان اسلام در ذهن نويسنده شد و در ادامه وي براي محدود نمودن کار، نگارش تاريخچهاي دربار? دستاوردهاي علم زبانشناسي در ايران را پيگيري کرد که حاصل آن کتاب حاضر است.
دکتر فريده حقبين عضو هيئت علمي گروه زبانشناسي دانشگاه الزهراء است. وي کارشناس مترجمي زبان (دانشگاه الزهراء 1366)، کارشناس ارشد زبانشناسي (دانشگاه تهران 1370) و دکتري زبانشناسي همگاني (دانشگاه علامه طباطبايي 1383) است. حقبين افزون بر تأليف مقالات علمي فراوان و ترجمه کتاب، معاونت آموزشي و تحصيلات تکميلي دانشگاه الزهراء و سردبيري مجله علمي ـ پژوهشي زبانشناسي را نيز در کارنامه خود دارد.
فروشگاه اينترنتي 30بوک
شاید بپسندید
