خانه این تابستان (زاوش)

مي‌دانم که هربار تن‌ات را
به آب‌هاي خروشان من انداخته‌يي
در ميانِ تاريک‌و‌روشنِ امروز و فردا
چنان پيچ‌و‌تاب خورده‌يي
که غوطه‌خوردنِ در اشک
انحناي ناگزيرِ اين راه شده است
من هم کم سنگ و سخره نداشته‌ام
براي کبود کردن بهترين لحظه‌هاي روشن‌ات
اما چه کار مي‌شود کرد؟
من رودخانه‌ام
و افتاده‌ام به سراشيبِ روزهاي پُر دست‌انداز
اما تو هم کم نداري از قزل‌آلاهاي رنگين‌کمان
که خيزاب‌هاي سرد و تند
شکوه سرنوشت‌شان است.
- از متن کتاب -