پیش درآمدی بر شعر عربی

حساسيت شاعرانه? عربي در زمينه? عشق، ديالکتيکِ لذت و درد، چشم‌پوشي و تملک، سعادتمندي و حسرت را نمودار مي‌سازد. اين حساسيت، ضد لذتي است که با درد مي‌جنگد تا نابودش کند، ضد دردي است که مي‌خواهد هرگونه لذت را نفي کند. وحدتِ لذت و درد، در اين سطح، نشانه? والايي و بلنديِ احساسات شاعر جاهلي است. آدمي هرچه در فهم هستي خود عميق‌تر شود، وحدتِ لذت و درد را روشن‌تر مي‌بيند و در درک آن پيش‌تر مي‌رود. توانِ لذت با درد، نشانه? توانِ زندگي است، زيرا آدمي هرچه ژرف‌تر زندگي کند، با ژرفاي بيش‌تري دردمند يا سعادتمند مي‌شود.