پسرکی با پیژامه‌ راه راه

به آرامي به سوي پنجره رفت، به اين اميد که شايد از آن جا بتواند سراسر راهي را که به برلين مي انجاميد ببيند، خانه اش و خيابان هاي دور و بر آن و ميزها را، که مردم دورش مي نشينند و نوشيدني هاي شان را مي خورند و براي هم داستان هاي سرخوشانه تعريف مي کنند. براي اين آرام ميرفت که نميخواست سرخورده و نوميد شود. اما آنجا فقط اتاق کوچک يک پسربچه بود و تنها آن قدر از او فاصله داشت که تا به خود بجنبد و قدم از فدم بردارد به پاي پنجره رسيده بود. صورتش را به شيشه پنجره چسباند و چشم انداز بيرون را به چشم خود ديد، و اين بار چشمش از حدقه برآمد و دهانش از حيرت بازماند و دست هايش به دو سوي بندنش گشوده شد؛ چيزي او را بر آن داشته بود که احساس سرمايي گزنده همراه با ناامني کند. -از متن کتاب-