نارسیس

ليديا با صدايي آهسته به او گفته بود:«نازنينم، آرزوي من خوشبختي و سعادت توست و اصلا راضي به ناراحتي و رنج تو نيستم. سرورم من را عفو كن كه تو را به خودم وابسته كرده‌ام... سرنوشت من در اين دنيا اين است كه سال‌ها در غم از دست دادن تو خون دل بخورم و رنج بكشم، ولي چه باك كه تو حالا پيش مني و من بايد از اين شادي كوتاه استفاده كنم.»