مثل کسی که از یادم می رود

صداي ياسي حالا از ميان درخت هاي درهم کاج و سروهاي کوهي مي آيد.بوي شان اغلب هست.اگر صبح مي شد،اول هاي صبح،وقتي نيلي افق با صداي گنجشک ها همرنگ آبي کمرنگ دريا مي شد... بوي شان بيشتر شبيه تن عرق کرده ي آدمي است که تازه توي گور خوابيده است... باد که هميشه از راه باريکه ي پشت ويلا مي وزد،بوي سروها حسابي گيج ام مي کند...
آن وقت چشم که باز مي کنم،مشامم از بو که پر مي شود،حس مي کنم زير باراني از خاکستر توي قلعه اي گير افتاده ام،قلعه اي با کنگره هاي صدفي و ديوارهاي ماسه اي که هر لحظه جايي اش فرو مي ريزد و آب ذره ذره به داخلش نفوذ مي کند.