به رنگ شب

كتابيكه در آن پدر و مادرى فرزند را به راهى ديگر مى‏برند ولى اينكه با گذشت زمان چه نتيجه‏اى حاصل شود، مثل تمامى افراد ديگر، كارى است كه زمان مشخص مى‏كند. در آن موقع يا فرزند در برابر اوليا خويش مى‏ايستد و مى‏گويد كه تصميم شما مرا به ورطه‏اى كشاند كه گريزى از آن نيست يا پدر و مادر، فرزند را متهم به انجام تصميمى مى‏كنند كه با خواسته احساسى خويش برگزيده است...و در هر دو حال تفاوتى در نتيجه عايد نمى‏شود زيرا اين چرخه عمر است كه بدون تأخير، حركت خويش را ادامه ميدهد و به خوب يا بد بودن كارهاى ما نمى‏انديشد. در اين ميان خانواده‏هايى موفق‏تر هستند كه با علم و آگاهى لازم و ايجاد محيطى پرتفاهم، فرزندِ احساس زده را در تصميم‏گيرى خانوادگى دخيل مى‏كنند و با تعديل سخنان خود سعى در رسيدن به نتيجه‏اى مشترك با او دارند.