فیل ها

همه حواس دسته بلوندها به من است.لب هاي باريکشان همراه غذا رژهاي سرخ اغواگر را بلعيده و فرستاده اند به سمت دالان هاي هزار پيچ روده ها.
دهان ها مي جنبد و مسابقه ادامه دارد. حالا يک تکه نان بر مي دارم،بعد سبزي.سبزيجات اشتها آورند،چند ساقه ريحان و تره مي تپانم توي دهان و بلافاصله يک تکه گوشت نيم پز،آبدار است و بفهمي نفهمي طعم خون ميدهد.خون گوسفندهاي پروار دشت مغان،خون گاو هاي هر فورد انگليسي ،طعم خون بيني مشت خورده،طعم خون سربازان جنگ...سيرماني ندارم.رستمي شده ام که بعد از يروزي در نبرد،خوان و دستر و عيش و نوش فراهم مي کند.
اما من کدام نبرد زندگي ام را برده ام؟