خودزنی

باران مي باريد. تمام شب باران باريده بود. با اين حال پنجره ماشين را کشيده بود پايين تا قطره ها سر و صورتش را خيس کنند. تمام تنش مي سوخت. نگاهش به چراغهاي بيمارستان رضوي که افتاد ناخودآگاه پايش را از روي گاز برداشت. کمي جلوتر، زد کنار و دست کشيد روي صندلي سرنشين. به اين فکر کرد که گوش را کجا گذاشته؟ مگر همين جا نگذاشته بود؟ گلدان شمعداني را از روي صندلي برداشت و زيرش را نگاه کرد. نبود. خم شد و در داشبورد را باز کرد؛ دفترچه ي راهنماي ماشين و چندتا سي دي و عينکي که رويش بود، سر خورد تا لبه ي داشبورد. زير قرآن کوچک را هم نگاهي کرد. نبود که نبود. کجا ممکن بود غيبش زده باشد؟ يک گوش درسته آدميزاد که خوب يادش بود گذاشته پلوي شمعداني ها، کجا مي توانسته رفته باشد؟ از ماشين پياده شد تا زير صندلي ها را بگردد. قطره هاي باران به صورت و گردنش مي خورد.
-از متن کتاب-