محله حاجی

زاغه تاريک تاريک شد. جايي را نمي ديدم. مي دانستم بايد صبر کنم تا چشمم به تاريکي عادت کند، اما چشمم به تاريکي عادت نکرد. دور برداشتم. همه جا مثل شب تاريک بود. صداي چک چک آب مي آمد و صداي خش خشي از کنار ديوار. به نظرم آمد کسي توي تاريکي ايستاده و نگاهم مي کند. يک آن تصميم گرفتم برگردم. پا گذاشتم به فرار و زير لب به داوود بد و بيراه گفتم که يک دفعه سرم داغ شد و سوت کشيد. گيج رفتم. از درد، سرم سنگين شد. منگ شدم و از خود بي خود. حس کردم سرم محکم به جايي کوبيده شد.