تئاتر ایرانی

((تعزيه)) يا ((شبيه)) يک نمايش ايراني است که تکوين آن در مراسم سوگواري ديني به حالت يک نهاد مذهبي صورت پذيرفته و در عين حال درجريان عملکرد اجتماعي خود ظرفيت نمايشي پيدا کرده است... پديدار شناسي تعزيه،روش مطالعه در ارزش هاي تعزيه است و روند تکاملي پيدايش وآفرينش تئاتر را در زمينه ي خاص ايراني به ما مي شناساند. تعزيه هاي((عروسي رفتن فاطمه زهرا)) و ((شهادت يحيي بن زکريا)) که مجالس آن ها دراين مجموعه آمده است،قلمرو تازه اي درشبيه نويسي وشبيه خواني گشوده اند که يک روانشناسي جديد و نمايشي درآن فعاليت دارد... اين دومتن که بدون شک آفريده ي يک شاعر است، به دوره اي از تاريخ تعزيه تعلق دارد که با نمايش هاي ((تکيه دولت))_دريک صدسال پيش_|مشخص مي شود وطول زمان آن سالها بارها درتکيه ي دولتي دارالخلافه ي تهران به وسيله ي ميرزا باقر معين البکاء و ديگران به صورت ((شبيه)) درآورده شده است.
(ازمقاله ي ((پديدار شناسي تعزيه)) مايکل بکتاش)