پرتره مرد ریخته (نمایشنامه)

... تو زندان اتاقي بود براي کسايي که به هر دليل مي مردن... به من اجازه داده بودن وقتي مرده اي توي اتاق نبود برم و براي خودم بنويسم و ترجمه کنم. حتي ميزانسن چند تا پيس رو کشيدم و به لوريک دادم. «هنر تئاتر» اونجا تموم شد، توي اتاقي که کف و ديواراش با بوي زنداني هاي مرده آميخته بود. گاهي تو اون اتاق از خودم مي پرسيدم «اينجا چي کار مي کنم؟» جاي من رو سنه، پيش تروپم، پيش آکتورام. چند وقته من نگاه تماشاکنا رو نديدم، خيره شدن اونا به سن، خنده ها و گريه هاشون... اين چيزا رو هيچ وقت تو جمع رفقا به زبون نمي آوردم... من که کاري نکرده بودم. حتي روحم خبر نداشت. نه از گلوله اي که شليک شد، نه از کسي که شليک کرد...
عبدالحسين نوشين