دفترهای شعر مدرن (2)(او براهون اشک می ریزد)

جويس... از «موسيقي»اي سخن مي گويد که در همه جا جاري است، در «زمين و هوا»، در کناره ي آن «رود»ي که بيدبنان آنجا با هم ملاقات مي کنند؛ موسيقايي شيرين که سر از «بهشت» درمي آورد و چنگ هايي ناپيدا که نوازنده ي آن اند. به راستي چه چنگي ناپيداتر از چنگ زبان هست که آنچنان که خود جويس مي گويد در «اوليس» و «شب زنده داري فينگن ها» مي نوازد! جالب آن که «رود» همان خصلت پويايي را دارد که باختين درباره ي زبان از آن سخن مي گويد. جويس نه از دريا که از رود (روند؟)ي سخن مي گويد که بيدها (آدم ها؟) در دو سوي آن با يکدگر ديدار مي کنند...