ببرهای زخمی حکیمیه

انتشارات چشمه منتشر کرد:
ما توي يک آپارتمان شش طبقه­ي چهل و دو واحدي زندگي
مي­کرديم به اسم گلچين، طرف­هاي حکيميه­ي تهران. براي
همين، اسم گروه را گذاشتيم «ببرهاي زخمي حکيميه».
بعدازظهرها، دوتا سوت مي­زدم و بچه­ها را جمع مي­کردم و مي­رفتيم
تو حياط و در مورد آدم­هايي که بايد به­شان حمله مي­کرديم
حرف مي­زديم و بعد که حوصله­امان سر مي­رفت، حمله مي­کرديم
به گلريزي­ها و خوراکي­هاي­شان را کش مي­رفتيم. گلريزي­ها
بچه­هاي بلوک کناري­مان بودند که در ورودي و پارکينگ­شان با ما
يکي بود و چون مقامشان از ما پايين­تر بود بايد نوکرمان مي­شدند و
به ما ماليات مي­دادند. مشکل اين بود که گلريزي­ها، مثل ما، گروه
و رييس و از اين چيزها نداشتند. براي همين، خودمان يکي از
دخترهاي چاق­شان به اسم رژين را به عنوان رييس­شان انتخاب کرده
بوديم و هروقت بي­کار مي­شديم، کتکش مي­زديم يا گل­سر و
وسايلش را بر مي­داشتيم توي پارکينگ دست رشته مي­کرديم.
اوايل کسي کاري به کارمان نداشت ولي بعد از اين­که يکي از بچه­هاي
ساختمان را که «رييس» صدايم نکرده بود مجبور کردم تو
باغچه سينه­خيز برود، مامان گوشم را پيچاند و گفت «رييس
بازي از امروز تعطيله اميد ... به خدا قسم اگه يه­بار ديگه يکي
بياد در خونه بگه بچه­ش رو کتک زدي خودت مي­دوني.»
اين­طوري شد که يک مدتي کمتر تو حياط جمع
شديم و کارهاي ناجور نکرديم تا اين­که
قضيه­ي جنيفر پيش آمد.
فروشگاه اينترنتي 30بوک