بر مزار صادق هدایت

انتشارات فرهنگ جاويد منتشر کرد:
«کساني هستند که از بيست سالگي شروع به جان­کندن مي­کنند.» اين
حرف صادق هدايت است، بزرگ­ترين نويسنده­ي ايران نوين، کسي که
درست شرح همين جان­کندن را نوشته است. بدبيني درمان­ناپذيري
که او را واداشت تا بعد از يک زندگي دردناک در 1951 م. / 1330 ش.
در پاريس دست به خودکشي بزند، چيزي بيش­تر از وجود خود
هدايت بود. او خودش را "چوب دو سر طلا" مي­دانست. آدمي که
«اشتباهي به دنيا آمده، از اين­جا مانده و آن­جا رانده.» اين "چوب"،
مثل زندگي خود او، مثل ايران نوين، روي يک خط مرزي معلق بود،
آويزان ميان شرق و غرب. هدايت نويسنده­ي دوران تجدد ايران بود،
تجددي ناگريز. تجدد همه­ي زندگي را در شرق زيرورو کرد. نتيجه­ي
سياسي و تاريخي آن در ايران انقلاب مشروطيت بود: مردم آزادي
مي­خواستند، دنبال حکومت قانون و تاسيس دولت ملي بودند؛ نظم
هم مي­خواستند، در برابر بي­نظمي، آشفتگي، و خودسري موجود.
رضا شاه دولت ملي، دستگاه حقوقي، و نظم ايجاد کرد، ولي در قالب
استبداد شرقي. اما آنچه تحقق نيافت آزادي بود، و کار صادق هدايت
به قول شاهرخ مسکوب- از عوارض همين شکست در تحقق آزادي بود.
فروشگاه اينترنتي 30بوک