ما عددی نیستیم (نمایشنامه)

نشريه‌ي ساندي تايمز با توجه به نمايش‌نامه‌ي «ما عددي نيستم» کاريل چرچيل، او را اولين درام‌نويس قرن 21 ارزشيابي مي‌کند که به يکي از اساسي‌ترين و در عين‌حال آخرين حد تجربه‌ي انساني، يعني تکثير انسان آزمايشگاهي پرداخته است. سؤالاتي که در نمايش حاضر مطرح مي‌شود ضمن هراس‌آور بودن بي‌جواب هم مي‌ماند. هراس‌آور بودن در حيطه‌ي خلاقيت و بارآوري طبيعي انسان‌ها که به مثابه‌ي برجسته‌ترين نماد تکامل انسان از ارج و پايگاه ويژه‌اي برخوردار است. اينک علم با هر هدفي با اين خلاقيت به چالش مي‌پردازد. اين چالش مي‌تواند روابط نيرومند طبيعي موجود بين افراد را مخدوش که سهل است بل نابود کند. چه‌قدر علم خواهد توانست در اين مسير جلو برود. چه چيزي به انسان خواهد بخشيد و در مقابل چه چيزي از او خواهد ستانيد؟ يکي از افراد بيستگانه‌ي تکثير شده از پسر اول سالتر در توصيف خويشتن و ديگر افراد تکثير شده مي‌گويد; «99 درصد ژن‌هاي همه‌‌ي ما شبيه و همانند است. ما 90 درصد از همان چيزي داريم که يک شامپانزه دارد. ما 30 درصد همان چيزي را داريم که در کلم وجود دارد. اين مسئله اصلاً خوشحالت مي‌کند؟ من آن‌چه را که به کلم مربوط است دوست دارم. به من اين حس را مي‌دهد که به چيزي تعلق دارم». با درک اين تعلق گياهي در اين انسان تکثير شده‌ي آزمايشگاهي، پدر در تضاد با اين پسر در حالتي نوستالوژيک تنها مي‌تواند بنالد که چه‌قدر دلش براي پسر اولش، حتي پسر بلافاصله‌ي دومش تنگ شده است. و از مايکل، در حيرت تمام بشنود که عجب «نوزده تاي ديگر از ما وجود دارد»!