جریان شناسی تاریخی فقه سلفی

انتشارات اميرکبير منتشر کرد:
سلفيه يک جريان تاريخي است که تحت تاثير سياست خلفا و روحيه و سليقه خاص مسلمانان در دهه نخستين و نيز تحولات جهان اسلامدر سده هاي دوم و سوم هجري ، به وجود آمده و گسترش يافته و در سير تاريخي خود سه دوره شاخص را پشت سر گذاشته است؛ دوره نخست که از اوايل سده دوم با ظهور اصحاب حديث آغاز مي شود و در اواسط سده سوم با احمد بن حنبل به اوج مي رسد و سپس به طور نزولي تا اواخر سده چهارم با بهاري و ابن بطه ، ادامه مي يابد. دوره دوم که از اواخر سده چهارم و اوايل سده پنجم با ابن عقيل آغاز مي شود و در اواسط سده هفتم با ابن تيميه و ابن قيم الجوزيه به اوج مي رسد و سپس سير نزولي مي گيردو به زودي در اثر غلبه تشيع و تصوف به حاشيه رانده مي شود. تا آنکه در سده دوازدهم به دوره سوم ميرسد و با ظهور محمد ابن عبدالوهاب جاني دوباره ميگيرد و در برابر تشيع و تصوف که در طول چهار قرن رقباي چيره سلفيت بودند قد علم مي کند و به اوج خود باز مي گردد و عقده چند قرن سکوت را با فريادي دوچندان مي گشايد و سلفيت را يک مرحله پيش مي راند و به وهابيت مي رساند . اما به زودي با ظهور جمال الدين و محمد عبده ، رقيب تازه اي مي يابد و آن همانا جريان نوسلفي است که در اصول و مباني سلفي ، با آن مشترک و در روش و « اخلاق سلفي» از آن متمايز است. هرچند اين رقيب تازه نيز ديري نمي پايد و به زودي توسط محمد رشيد رضا با وهابيت آشتي مي کند.
فروشگاه اينترنتي 30 بوک