تئاتر و شقاوت

انتشارات قطره منتشر کرد:
زماني که (به سال 1933) آنتونن آرتو به فکر رقم زدن از تئاتر و شقاوت افتاد، حدس مي زد که کلامش را درک نخواهند کرد. براي توضيح تلاش يا به قولي عصيان آرتو در دنياي نمايش کافي نيست که به فضاي سياسي و اجتماعي آن دوره اشاره کنيم، يا اينکه خالق نمايش نامه چن چي ها را در زمره ي نويسندگان بزرگ تئاتر قرار دهيم، بايد به رشته تئاتر رجوع کنيم و از نمايسش نامه نويساني که آرتو در فهرست نمايش خود از آن ها ياد مي کند سخن بگوييم: از کلايست و اثر نمايشي اش پانته زيله، از فورد و نمايش نامه اش قلب شکسته، از اورپيد و نمايش نامه ي باکانتها. آرتو به همراه نيچه، در جستجويش به راهي قدم نهاد که او را به سوي ديونيزوس کشاند، ولي نگاه آرتو به سوي آينده ي تئاتر نيز بود.
در اين کتاب پير برونل، استاد برجسته ي دانشگاه سورين، به عنوان استاد ادبيات تطبيقي، از خلال نوشته هاي آرتو در تئاتر و همزادش در صدد کشف بازي بي رحمانه ي نيروها و قالب ها در تئاتر است، آن جايي که کلام از تاثير گذاري عاجز است، زباني ديگر، ژرف تر از کلام ملفوظ پديد مي آيد و آن زبان سحر آميز تئاتر است.
فروشگاه اينترنتي 30 بوک