مهاجر سرزمین آفتاب

---

کتاب مهاجر سرزمین آفتاب خاطرات یک زن ژاپنی به نام کونیکو یامامورا است. او با مردی مسلمان آشنا شد، ازدواج کرد و به اسلام گروید و نام ایرانی «سبا» را از روی قرآن برای خود انتخاب کرد. کونیکو یامامورا که اکنون نامش سبا بابایی است، مادر ژاپنی یک شهید در ایران است.

---

کتاب مهاجر سرزمین آفتاب یک بیوگرافی و زندگینامه از خاطرات بانوی ژاپنی و مادر تنها شهید ژاپنی یونیکو یامامورا و آشنایی‌اش با جوانی مسلمان، ازدواجش با او، گرویدن به اسلام و فرزندش است که به درجۀ رفیع شهادت نائل گردید. در زیر با هم بخشی از کتاب در مورد خانوادۀ یونیکو یامامورا را می‌خوانیم:

«برخلاف پدر، مادرم سختگیر نبود. پدرم سرکار می‌رفت، تا غروب نمی‌آمد و مادرم اجازه می‌داد به خانۀ عمه‌ام، که نزدیک‌مان بود بروم و با دخترعمه‌ام یوشیکو که هم سن‌وسالم بود بازی کنم. گاهی آن‌قدر سرگرم بازی می‌شدیم که متوجۀ گذر زمان نمی‌شدیم. وقتی پدرم از سر کار می‌آمد سراغم را می‌گرفت. متوجه می‌شد رفته‌ام؛ به خانۀ عمه‌ام می‌آمد و با قهر و غضب مرا به خانه برمی‌گرداند.»

«پس از این نجوای مادرانه، آنچه از کودکی در خاطرم مانده تصویری محو و کم‌رنگ از شهرم، اَشیا است؛ شهری آرام و دور از هیاهوی زندگی شهرهای بزرگ؛ شهری پولدارنشین با خانه‌های چوبی یک یا دو طبقه و سقف‌های سفالی و شیب‌دار که بین کوه و دریا قرار گرفته بود با سه خط راه‌آهن که یکی از کنار دریا می‌گذشت و دومی از وسط شهر و سومی از دامنۀ کوه. خانۀ دو طبقۀ چوبی ما به این خط ریلی سوم نزدیک‌تر بود؛ خانه‌ای در بلندی شهر که به انبوه درختان متراکم کاج و معبد شینتو در دامنۀ کوهستان روکو می‌رسید.»

«و امروز که از مرز هشتادسالگی گذشته‌ام، آن برگه‌های باطل شدۀ شهرداری اَشیا را، که با خط کانجی نوشته شده است، می‌بینم و نگاهم روی آن ضربدر متوقف می‌شود. دلم برای پدر، مادر، برادر و خواهرانم می‌گیرد. به باغ خاطره‌ها می‌روم و به جشن شکوفه‌های گیلاس که هر سال چشم‌انتظار آمدنش بودیم تا بهار برسد و ما زیر مخمل سفید آن شکوفه‌ها، شادمانه، در فضای کودکانه‌مان بازی کنیم و خوشی ایام را یک‌نفس سر بکشیم و به یاد سیمای مهربان مادربزرگم، ماتسو، می‌افتم که او را عاشقانه دوست داشتم و زنگ صدای مهربان مادرم، آئی، به یادم می‌آید که کلماتش اولین خاطراتی بود که در گوشم نشست.»

«وقتی هفت‌ساله شدم، دلم می‌خواست همان دریایی را که از طبقۀ بالای خانه‌مان دیده بودم از نزدیک ببینم. آن موقع، برادرم هیداکی، سیزده‌ساله بود و دوچرخه داشت؛ یوشیکو هم همین‌طور. یک روز هیداکی، دور از چشم پدر، من را ترک دوچرخه نشاند و تا لب دریا برد. همان لحظۀ اول هاج‌وواج مانده بودم. پشته‌های امواج از دور می‌آمدند و به ساحل ماسه‌ای می‌رسیدند. من و یوشیکو با هر موج فرار می‌کردیم و دوباره جلوتر می‌آمدیم تا موج بعدی برسد. خسته که شدم به دریا خیره ماندم و به فکر فرو رفتم که آن سوی دریاها کجاست؟ وقتی به خانه برگشتم، روی تشک کنار اتسوکو دراز کشیدم. هنوز غرق در دریا بودم؛ پرندۀ خیالم را از فراز دریاها عبور دادم، از کوه‌ها گذشتم و به سرزمین‌های دور رسیدم و آن‌قدر در خود غرق شدم که حواسم نبود دارم با خودم حرف می‌زنم.»

اگر به خواندن زندگینامۀ شهدا و داستان جنگ تحمیلی ایران علاقه‌مند هستید حتماً کتاب زیبای مهاجر سرزمین آفتاب را بخوانید.

حمید حسام در مورد آشنایی با یامامورا و نگارش کتاب خاطراتش این‌گونه گفته است: «مرداد سال 1939 با گروهی نه نفره از جانبازان شیمیایی برای شرکت در مراسم سالگرد بمباران اتمی هیروشیما به ژاپن دعوت شدیم. در فرودگاه، بانویی محجبه با سیمای شرقی، به عنوان مترجم گروه، به ما معرفی شد. این سفر سرآغاز آشنایی من با کونیکو یامامورا بود. او در مسیر طولانی پرواز دبی توکیو بیشتر قرآن می‌خواند و گاهی با زبان ساده و تا حدی نامأنوس خاطراتی برای من تعریف میکرد. در ژاپن، به هنگام دیدار جانبازان شیمیایی و بازماندگان بمباران اتمی هیروشیما، گوشم به سرفه‌های جانبازان بود و چشمم به کونیکو یامامورا که حرف‌های دو گروه را برای هم ترجمه می‌کرد و گاهی قطره اشکی از گوشه چشمانش جاری می‌شد و عطش مرا برای شنیدن داستان زندگی‌اش بیشتر می‌کرد و من تا آن زمان نمی‌دانستم که او یگانه مادر شهید ژاپنی در ایران است. از همان سال، همواره اندیشه نگارش زندگی این یگانه بانو ذهنم را مشغول کرده بود. بنابراین، طبق قاعدة شخصیام، پیش از مصاحبه‌ها، طریق «مصاحبت» و همراهی با راوی را پیش گرفتم و طی هفت سال به هر بهانه و در هر دیدار نقبی به دنیای درونی‌اش زدم تا در اتفاقات و حادثه‌ها نمانم. و سرانجام پذیرفت که اسرار ناگفته زندگی‌اش را بازگو کند.»

- کتاب دا نوشتۀ زهرا حسینی خاطرات نویسنده از روزهای اول جنگ تحمیلی است و در بصره و خرمشهر می‌گذرد و به وقایع محاصرۀ خرمشهر توسط نیروهای بعثی می‌پردازد. حسینی که در آن زمان دختری 17 ساله بود خاطراتش را در این کتاب با جزئیات بازگو کرده است.

- آبنبات نارگیلی نوشتۀ مهرداد صدقی رمانی طنز و ماجرای پسری به نام محسن است که در موقعیت‌های ناخواسته‌ای درگیر می‌شود. این کتاب در کنار آبنبات پسته‌ای، آبنبات هل‌دار و آبنبات دارچینی از رمان‌های یک مجموعه است.